“โล่วจิ่น” ไม่เพียงเป็นจุดเริ่มต้นทางตรรกะของเน่ยตานวิทยา แต่ยังเป็นปรัชญาสูงสุดของการจัดการพลังชีวิตอีกด้วย ในคัมภีร์เหลงเหยียนจิง (Leng-yen-ching) นั้น “อู๋โล่ว” (การไม่รั่วไหล) ถือเป็นภาวะหลักของการปฏิบัติธรรม เปรียบเสมือนแบตเตอรี่ที่มีรอยร้าว ไม่ว่าจะป้อนพลังงานไฟฟ้าเข้ามามากเพียงใด หากไม่ปิดผนึกรอยแตกที่ก้นแบตเตอรี่ พลังงานก็จะหมดลงในที่สุด

หลักการสำคัญ: จากเอนโทรปีสู่การปิดผนึก

• “การตกต่ำ” ของพลังชีวิต: ในสภาวะธรรมชาติ พลังชีวิตปฐมภูมิของมนุษย์ถูกดึงดูดโดยตัณหาและประสาทสัมผัส อยู่ในสภาพ “The man plunges down to earth” ซึ่งหมายถึงพลังชีวิตกำลังถูกขับออกสู่ภายนอกอย่างไม่สามารถย้อนกลับได้
• ภาวะไร้การรั่วไหลของวชิรกาย (Diamond Body): ภารกิจแรกของการปฏิบัติคือการซ่อมแซมรอยรั่ว คัมภีร์ฮุ่ยมิ่งจิงกล่าวว่า “ปรารถนาจะสร้างวชิรกายที่ไม่รั่วไหล จงเพียรเผาที่รากเหง้าแห่งชีวิต” ซึ่งต้องใช้ความร้อนของเจตจำนง (หวิงโหว่) ในการปิดผนึกรากฐานแห่งชีวิตอีกครั้ง
• การเปลี่ยนแปลงในพลวัต: โล่วจิ่นไม่ใช่การกักขังแบบนิ่งเฉย แต่เป็นการให้ความร้อนแก่พลังงานที่เคยรั่วไหลผ่าน “หวิงโหว่” (ระดับความร้อน) เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนสถานะภายในระบบ แล้วยกระดับขึ้นข้างบน